Typowa postać tego zespołu jest zbudowana z drzewostanu buka Fagus silvatica - drzewa o szarej i gładkiej korze; buk znajdziemy też w warstwie krzewów. Obserwacje wykazały, że runo jest znikome i składa się z roślin ogólnoleśnych, takich jak: konwalijka dwulistna Maianthemum biofolium (Fot. 1) czy szczawik zajęczy Oxalis acetosella.

Na "Kępie Redłowskiej" występują mszyste postaci zespołu kwaśnej buczyny, które pojawiają się na zboczach gdzie ma miejsce intensywne zwiewanie ściółki stoku. Takie warunki sprzyjają rozwojowi różnych gatunków mchów i tworzą malownicze strome zbocza (Fot. 2).

Kwaśna buczyna niżowa, jak i inne fitocenozy przybierają w rezerwacie "Kępa Redłowska" najczęściej formy mniej lub bardziej zdegenerowane. W omawianym zbiorowisku nasadzono niegdyś gatunki siedliskowo obce - modrzew Larix sp. i sosnę Pinus sp.. W niektórych miejscach spowodowało to zmiany w charakterze podłoża, gdyż do dna lasu docierało więcej światła. Tam pojawiał się niecierpek drobnokwiatowy Impatiens parviflora (Fot. 3) oraz jeżyny Rubus fruticosus. Różnorodność runa stawała się bogatsza, co dla naturalnej kwaśnej buczyny niżowej jest zjawiskiem niekorzystnym.

Innym charakterystycznym dla "Kępy Redłowskiej" zjawiskiem jest występowanie kilku gatunków grzybów, między innymi sromotnika bezwstydnego Phallus impudicuc (Fot. 4). Można go poznać po przykrym charakterystycznym zapachu. Zapach ten zwabiać ma owady, które na odnóżach przenoszą zarodniki tego grzyba.