MENU:

            •ląd
                   - Żyzna buczyna niżowa typu pomorskiego Galio odorati-Fagetum Ruebel (1930) ex Sougnez et Thill (1959)

Płaty żyznej buczyny nożowej są stosunkowo szeroko rozprzestrzenione w rezerwacie. Wyraźne jej fragmenty znajdują się na ustabilizowanych zboczach klifu oraz w strefie przyklifowej. W południowej części rezerwatu, żyzna buczyna sięga również w głąb dolin rozcinających Kępę. Kondycja poszczególnych płatów żyznej buczyny niżowej jest bardzo różna i zależy od stopnia zniszczenia podłoża (np. wskutek działalności wojska) oraz wieku drzewostanu (Przewoźniak, 1996).
O dobrze wykształconej fitocenozie Melico-Fagetum na Kępie Redłowskiej świadczy między innymi drzewostan zbudowany z dorodnych buków (Fot. 1). Towarzyszy im czasem dąb szypułkowy i bezszypułkowy oraz lipa drobnolistna.

Warstwę krzewów budują tutaj młode buki, tzw. podrosty buka oraz w szczególności na klifie, wiciokrzew suchodrzew i wawrzynek wilczełyko (Przewoźniak, 1996).
Runo pokrywa tu ok. 80 % powierzchni całych płatów. O swoistości płatów żyznej buczyny niżowej w rezerwacie stanowi również brak charakterystycznych gatunków runa dla tej fitocenozy, perłówki jednokwiatowej (Melica uniflora) i żywca cebulkowego w runie. Stara literatura (L. Mroczkiewicz, 1925) podaje jednak, że gatunki te zasiedlały niegdyś runo żyznej buczyny niżowej. Nie jest to jedyna taka buczyna na klifach Pobrzeża Kaszubskiego, na której stwierdzono brak perłówki i żywca. W. Chojnacki (1979) uznaje to zjawisko za charakterystyczną cechę Melico-Fagetum występującej właśnie na Pobrzeżu Kaszubskim. Można tu znaleźć takie gatunki jak, marzanka wonna i wiechlina gajowa. Taki skład tworzy specyficzną fizjonomię tej postaci zespołu – „zbiorowisko Poa nemoralis – Fagus sylvatica” (Chojnacki, 1979). W płatach klifowych Melico-Fagetum, Przewoźniak (1996) stwierdza występowanie takich gatunków jak: groszek wiosenny Lathyrus vernus, przylaszczkę pospolitą Hepatica nobilis i turzycę palczastą Carex digitata, a także rzadszego gnieźnika leśnego Neottia nidus-avis. Gatunki te wyróżniają postać klifową żyznej buczyny niżowej. Do częstych gatunków roślin występujących w Melico-Fagetum jak i w innych fitocenozach należą: trzcinnik leśny Calamagrostis arundinacea, czerniec gronkowy Actaea spicata, konwalia majowa Convallaria majalis zawilec gajowy Anemone nemorosa oraz bluszcz pospolity Hedera helix (Fot.2).


Warstwa mchów jest bardzo zróżnicowana i występuje przede wszystkim między „szyjami korzeniowymi” buków oraz na stromych uskokach klifu.
Poza klifem, postaci żyznej buczyny niżowej, przyjmują formy zdegenerowane zespołu. Przyczyną tego zjawiska są nasadzenia prowadzone w latach 50-tych i 60-tych ubiegłego stulecia. W wielu miejscach została wprowadzona sosna zwyczajna Pinus silvestris lub modrzew Larix sp. Miejscami występuje obca siedliskowo brzoza, dąb i gniazdowo podsadzony świerk Picea abies (Fot.3). Nasadzenie tych gatunków drzew, spowodowało nieodwracalne skutki w składzie jakościowymi ilościowym w runie.


Kolejnym dowodem degeneracji tych zbiorowisk jest masowy rozwój jeżyn, a zwłaszcza jeżyny Bellardiego, Rubus glandulosus, pojawianie się niecierpka drobnokwiatowego Impatiens parviflora oraz dzikiego bzu czarnego Sambucus nigra i agrestu Ribes uva-cripsa. Jako objaw degeneracji można także uznać pojawianie się ogólnoleśnych gatunków, takich jak: szczawik zajęczy Oxalis acetosella, możylinka trójnerwowego Moehringia trinervia. Na zboczach dolin przecinających Kępę, gdzie znajdują się zdegenerowane płaty żyznej buczyny niżowej, możne również spotkać paprocie, a przede wszystkim: narecznica samcza Dryopteris filix-mas, szerokolistna D. dilatata i krótkoostna D. carthusiana.